Çok rahatsız olduğum bir konu var. Şöyle ki; Enes’e ve Eymen’e ‘güya’ iltifatta bulunmak isteyen bazı kişilerden sık sık şu cümleyi duyuyorum:

– “Ne kadar yakışıklısın, büyüyünce çok can yakacaksın” 😬

Ben her defasında “Allah korusun” diyorum. Neden birinin canını yaksın benim evladım, diye karşı çıkıyorum. Ve samimiyetle söylüyorum böylesi bir dileğe, duaya, temenniye zerrece anlam veremiyorum. Geçen gün yine bir tanıdığımız Eymen’i severken

– “Maşallah gözlere bak, çok can yakacak bu delikanlı” dedi.

Kucağımda kızım vardı, dayanamadım, yahu dedim kızım yokken de anlam veremezdim ama şimdi iyice yüreğim titriyor. Kim ister bir gün bir erkek çıksın, kızının bir şekilde canını yaksın. Ama oğullarımıza resmen bunu diyoruz. Oysa “canını yakacağını” dilediğimiz kişi bir başkasının gözünden sakınarak büyüttüğü kızı, evladı, canı… Ve işin korkunç tarafı bu cümleyi söyleyen biziz; yani kadınlar, yani anneler…

Sonra kadına şiddet, sonra pedofili, sonra “ah bu erkekler kadına hiç değer vermiyor” cümleleri 🙄 Peki biz geleceğin erkeklerine, eşlerine, babalarına cümlelerimizle neler veriyoruz?

Ben güzel bir çocuk gördüğümde ‘maşallah’ diyorum, Rabbim denginle karşılaştırsın, karşına senin gibi güzelini çıkarsın, siretini de suretin gibi güzel eylesin diyorum.

Oğullarımla konuşurken kadınların nasıl kıymetli birer emanet olduğunu anlatıyorum. Böyle dualar etmeye, bunları öğütlemeye çalışıyorum. Çünkü biliyorum; cümlelerin ruhu vardır ve söylendikçe yaşanmaya devam eder.

Ve bizler “çok can yakacaksın” diye dile döktükçe, ne yazık ki kızlarımızın canı daha çok yanar 😔

Bağırmayan Anneler – Hatice Kübra Tongar

Yorumlar

BİR CEVAP BIRAK

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.