Küçük kız, annesiyle yürürken birden durdu. Yağmur damlacıklarıyla ıslanan gözlüğünü çıkartarak baktığı şey, babasıyla birlikte bisiklette giden bir başka kız çocuğuydu. Bisikletin arka tarafındaki minder üzerine oturan kız, düşmemek için babasına sıkı sıkı sarılmış ve soğuktan pembeleşen yanaklarını onun sırtına dayamıştı. Adamın ara sıra yana dönerek söylediği sözler küçük kızı kıkır kıkır güldürüyordu.

Anneler babalar lütfen okumaya devam edelim…

Kaldırımdaki kız, bisikletin arkasından bakarken, annesi durumu fark edip:

-Evdekiler yetmiyormuş gibi gözün hala bisikletlerde, diye çıkıştı. Ama eğer beğendiysen, baban onu da aldırır.

Küçük kız yumuşak bir sesle:

-Bisiklete değil kıza bakmıştım, dedi. Babası, o vaziyette bile kendisiyle sohbet ediyor da…

Annesi, küçük kızı hiç duymamış gibiydi. Onun kürklerle çevrili şapkasını düzeltirken:

-Arkadaşların, bu havada bile okula yürüyerek geliyor, dedi. Halbuki baban, işe giderken de olsa birkaç dakikasını ayırıp seni Mercedes´iyle getiriyor.

Kızın gözü yine bisikletteydi. Kadın, alaycı bir ifadeyle:

-İstersen baban da seni bisikletle getirsin, diye devam etti. Ne de güzel yakışır, öyle değil mi?

Küçük kız, inci taneleri gibi süzülen gözyaşlarını annesinden saklamaya çalışırken:

-Çok isterdim, diye cevap verdi. Belki de böylelikle, babama sarılırdım!

Önemli olan çocukların maddi ihtiyaçlarını karşılamak, onlara lüks ve her istediğini elde edebileceği bir hayat sunmak değildir.

Sarılın onlara!

Anneler Babalar lütfen okuyalım ve sevdiklerimizle paylaşalım !!!

Yorumlar

BİR CEVAP BIRAK

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.